فرودگاه بینالمللی پکن
فرودگاه بینالمللی پکن
فرودگاه بینالمللی پکن فرودگاه اصلی پایتخت جمهوری دموکراتیک خلق چین است که به مسافران ورودی و خروجی در این شهر، خدمات ارایه میکند. در دفاتر یاتا، از این فرودگاه بهنامهای PEK که برگرفته از نام قدیم شهر پکن است و BJS نیز استفاده میشود. ( نام جدید این شهر در زبان انگلیسی و چینی بیجینگ است.)
فرودگاه بینالمللی پکن در 20 کیلومتری شمالشرق پایتخت چین قرار دارد و هاب خطوط هوایی ایرچاینا به شمار میرود. این شرکت به 120 نقطه مختلف در جهان و از جمله به جمهوریاسلامیایران پروازهای مستقیم دارد. در این فرودگاه همچنین یک کارگوی اختصاصی نیز برای ایرچاینا در نظر گرفته شده است از دیگر خطوط هوایی که از این فرودگاه به عنوان هاب خود استفاده می کنند، میتوان به هانینایرلاینز و چایناساوترنایرلاینز اشاره کرد. دولت چین برای توسعه این فرودگاه در ابتدا وامی بالغ بر 500 میلیون یورو از بانک سرمایهگذاری اروپایی (EIB ) دریافت کرد که بیشترین وامی است که این بانک تاکنون به یک کشور آسیایی پرداخت کرده است.
فرودگاه بین المللی پکن ، شلوغ ترین فرودگاه بینالمللی در چین است که پس از بحران شیوع بیماری سارس در آسیا در سال 2003 تاکنون همهساله از لحاظ ترافیک بار و مسافر رشدی دورقمی داشته است. این فرودگاه از لحاظ تعداد پروازهای انجام شده در سال 2004 با پیشیگرفتن از فرودگاه بینالمللی توکیو (هانه دا) به عنوان پرترددترین فرودگاه در آسیا شناخته شد.
در سال 2006 نیز این فرودگاه از لحاظ ترافیک مسافر دومین فرودگاه در آسیا و نهمین فرودگاه در سطح دنیا به شمار میرفت.در همین سال 48 میلیون و 501 هزار و102 مسافر، یک میلیون و 28 هزار و 98 تن بار و 176 هزار و 340 هواپیما از این فرودگاه استفاده کرده بودند.
تاریخچه
فرودگاه بینالمللی پکن به طور رسمی در دوم مارس سال 1958 افتتاح شد که اولین فرودگاه در چین به شمار میرفت. دز آن زمان این فرودگاه شامل یک ترمینال مسافری بود که هنوز هم پابر جاست. و از آن برای پروازهای VIP و پروازهای چارتر استفاده میشود. در اول ژانویه 1980 یک ساختمان جدید و بزرگتر در این فرودگاه افتتاح شد و مورد بهرهبرداری قرارگرفت که 10 تا 12 هواپیما میتوانستند در کنار آن پهلو بگیرند. اگر چه این ترمینال بزرگتر از ترمینال اول بود، اما رشد سفرهای هوایی باعث شد در اواسط دهه 1990 و بهطور دقیقتر در سال 1995، عملا فضای کافی برای مسافران وجود داشته باشد. با افتتاح ترمینال شماره 2، این ترمینال برای انجام باز سازیهای لازم و توسعه فضا، به طور موقت تعطیل شد.
در اواخر سال 1999 چین پنجاهمین سالگرد تاسیس دولت جدید این کشور را جشن میگرفت، طرح توسعه نهایی این فرودگاه نیز با افتتاح ترمینال شماره 2 به اجرا درآمد و فضاهایی که در حال حاضر نیز وجود دارند، شروع به کار کردند. 20 سپتامبر 2004 کار بازسازی ترمینال شماره 1 نیز به پایان رسید و برخی پرواز های داخلی از این ترمینال انجام شد. پیش از برگزاری بازیهای المپیک 2008 در چین فاز دیگری از توسعه این فرودگاه به مرحله بهرهبرداری رسید که این فرودگاه را تبدیل به بزرگترین فرودگاه جهان از نظر وسعت نمود.
طرحهای آینده
در حال حاضر مقامات چینی طرح احداث فرودگاهی جدید در پکن را دارند تا جوابگوی شمار روزافزون مسافران سفرهای هوایی باشد که قرار است از سال 2010 به اجرا در آید، اما همواره تصریح میکنند که فرودگاه فعلی نقش خود را از دست نخواهد داد. شمار مسافرانی که از این فرودگاه در سال 2000 استفاده کرده بودند، به حدود 22 میلیون نفر می رسید و این درحالی است که آمار مسافران سال 2006 بیش از 48 میلیون نفر بوده است و این نشانگر رشد صد در صدی در طول 6 سال بوده است.
البته فرودگاه بینالمللی پکن نقایصی دارد که تاخیرهای طولانی مدت و گیتهای کنترل طولانی و مفصل از جمله آنهاست.
ترمینالها
ترمینال شماره 1 که پس از بازسازی در سال 2004 بار دیگر افتتاح شد، در اصل برای پروازهای داخلی آماده شدهبود، اما پروازهای هنگ کنگ و ماکائو نیز از این ترمینال انجام میشود (که این امر یک دلیل سیاسی دارد، زیرا چین این دو منطقه را به همراه تایوان از آن خود میداند)در طرح بازسازی، ساختار ترمینال که براساس معماری دهه 1980 طراحی شدهبود، تجدید شد.این ترمینال نسبت به ترمینال شماره 2 کوچکتر است و تنها 10 گیت خروجی به طرف هواپیماها دارد .
از ترمینال شماره 2 برای پروازهای داخلی و خارجی استفاده میشود و بسیار بزرگتر از ترمینال 1 ساخته شده، به طوری که بهراحتی میتواند به 20 هواپیما به طور همزمان خدمات انتقال بار و مسافر ارایه دهد.
یک خط ارتباطی میان این دو ترمینال احداث شده که مسافران میتوانند از این طریق بین این دو ترمینال تردد کنند. البته در ترمینال 2 امکاناتی نظیر غذاهای متنوع وجود ندارد. تنها رستوران این این ترمینال نیز با محدودیت ارایه خدمات رو به رو است و در عین حال قیمتهای ارایه شده در آن بسیار بالا است.
ترمینال 3 که طراحی آن توسط شرکت انگلیسی فستر و شرکا انجام شده است. این ترمینال از لحاظ زیربنا و حجم عملیاتی که برای آن انجام شده بسیار بزرگتر از ترمینالهای 1 و 2 است. زیربنای این ترمینال 900 هزار متر مربع است که بزرگترین مجموعه ترمینالی با فضاهای اختصاصی است. در داخل ترمینال، ساختمان به سه ترمینال فرعی تقسم میشود که اولی برای مسافران با عنوان ترمینال 3A و دو ترمینال دیگر ترمینالهای 3B و 3C برای استقرار مسافران و مستقبلین در نظر گرفته شده است. دو طبقه زیرزمین و 5 طبقه در روی زمین کل فضای ترمینال 3 را در برمیگیرد و یک نقاله بار، به مسافران کمک خواهد کرد تا توشه همراه خود را بین طبقات جابجا کنند.
این ترمینال، 120 گیت خروجی برای هواپیماها دارد که مدت زمانی که یک مسافر از دورترین در ورودی به دورترین گیت خروجی برسد، بیشتر از 5 دقیقه نیست که در مقایسه با گیتهای دور از دسترس ترمینال 1، مدت زمان بسیار کوتاهی است.
راههای ارتباطی
در ابتدای تاسیس، برای این فرودگاه جاده خاصی در نظر گرفته نشده بود، اما مدتی بعد یک جاده کوچک ارتباط فرودگاه با پکن را برقرار کرد. از دهه 1980 که سفرهای هوایی در چین افزایش پیدا کرد، این جاده جوابگوی نیاز مسافران نبود. در نتیجه در اوایل دهه 1990 یک بزرگراه کمعرض در این مسیر احداث شد که به بزرگراه فرودگاه معروف است. در حال حاضر 4 بزرگراه عریض که ارتباط میان فرودگاه با مناطق مختلف پکن را تسهیل میکند، بهرهبرداری میشود که عبارتند از بزرگراه فرودگاه (از سمت جنوب )، بزرگراه شماره 2 فرودگاه ( از طرف شرق و جنوب شرق )، خط شمالی ( از طرف شمال شرقی ) و بزرگراه لیتیان ( از طرف شرق ) .
برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاههای کشور