فرودگاه بین المللی فرانکفورت آلمان
فرودگاه فرانکفورت، بزرگترین فرودگاه آلمان است که در 12 کیلومتری جنوبغرب این شهر واقع شده است. این فرودگاه در آلمان به نامهای (راین-ماین-فلاگهافن) یا «فلاگهافن فرانکفورت ماین» معروف است و در سطح بینالمللی با کدهای شناسایی EDDf ( ایکائو) و FRA (یاتا) شناخته میشود. طبق آمار رسمی اتحادیهی بینالمللی فرودگاهها، فرودگاه فرانکفورت در سال 2008، از لحاظ ترافیک مسافری، هفتمین فرودگاه جهان بود. در چند سال اخیر، این فرودگاه از لحاظ ترافیک باری، معمولا فرودگاه نخست اروپا و از نظر تعداد نشست و برخاستها، فرودگاه دوم این قاره بوده است. فرودگاه فرانکفورت، از لحاظ تعداد مقاصد بینالمللی پرترافیکترین فرودگاه جهان است و به عبارت بهتر، کمتر شرکت هواپیمایی معتبری است که به فرودگاه فرانکفورت پرواز نداشته باشد.
بهرغم اینکه فرودگاه فرانکفورت یکی از وسیعترین فرودگاههای جهان است، گروه فرودگاهی که اپراتور این فرودگاه است، در نظر دارد با احداث باند چهارم و ساخت ترمینال 3، فرودگاه را بیش از پیش توسعه دهد. این اپراتور برای امکان پذیرش ایرباس 380، علاوهبر ایجاد زیرساختهای لازم، یک مرکز بزرگ تعمیر و نگهداری سوپر جامبو نیز در این فرودگاه احداث کرده است. ناگفته نماند طرح احداث باند چهارم این فرودگاه، که بهدلیل مخالفت هواداران انجمنهای موسوم به حفاظت از محیط زیست، بارها به تعویق افتاده بود، سرانجام در دسامبر سال 2007 بهتصویب رسید و پیشبینی میشود عملیات ساخت آن تا اواخر سال 2010 به پایان برسد.
بزرگترین فرودگاه آلمان، در مجموع دارای دو ترمینال است که ترمینال یک به سه بخش A و B و C تقسیم شده است و شرکت هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران نیز در بخش C ترمینال یک مستقر است. ترمینال 2 این فرودگاه نیز متشکل از دو بخش D و E است.
طرح احداث این فرودگاه به سالهای دهه 20 سدهی بیستم میلادی باز میگردد. اما به دلیل مشکلات اقتصادی ناشی از جنگ جهانی اول، عملیات احداث آن چندین بار به تعویق افتاد. در سال 1933، دولت هیتلر طرح ساخت فرودگاه را تصویب کرد و عملیات احداث فرودگاه سه سال بعد به پایان رسید. فرودگاه فرانکفورت ابتدا برای پرواز بالنها و کشتیهای هوایی طراحی شده بود؛ اما متعاقب فاجعهی دلخراش کشتی هوایی « هیند برگ » در سال 1937، و توقف پرواز این وسایل پرنده، تغییراتی در زیرساختهای این فرودگاه به عمل آمد و امکان پذیرش هواپیماهای مختلف در این فرودگاه فراهم شد. در طول جنگ جهانی دوم، این فرودگاه کاربری نظامی پیدا کرد و به پایگاه هوایی نازیها تبدیل شد. آن روزها، دوران سیاه فعالیت این فرودگاه را تشکیل میدهد و واداشتن اسرای زن کشورهای متفق به کار اجباری در این فرودگاه، از تلخترین وقایع جنگ جهانی دوم به شمار میرود.
فرودگاه فرانکفورت تا سال 1972 رونق چندانی نداشت؛ اما با افتتاح ترمینال جدید این فرودگاه در همان سال (ترمینال یک کنونی) و افزایش طول باند در سال 1957 و 1958، این فرودگاه بهتدریج رونق گرفت. در سال 1958 ترمینال دیگری به فرودگاه افزوده شد و در سال 1959، طرح احداث ترمینال دیگری با هدف جابجایی سالانه 30 میلیون مسافر، ارایه شد. متعاقب تصویب طرح، عملیات ساخت این ترمینال در سال 1965 آغاز شد و در سال 1971 به پایان رسید. چند سال بعد، طرح ساخت باند جدید ارایه گردید و بهرغم برخی مخالفتها، عملیات ساخت آن در سال 1984 تکمیل شد .
پس از احداث باند جدید، ساخت ترمینال 2 این فرودگاه در سال 1990 آغاز شد و در سال 1994 به پایان رسید. پنج سال بعد، با احداث ایستگاه مترو در ترمینال یک، فرودگاه فرانکفورت به شبکهی راهآهن شهری و سراسری متصل گردید. دسترسی به فرودگاه از طریق قطار شهری و بزرگراه میسر است. همچنین، خدمات شرکتهای تاکسیرانی و اتوبوسرانی به طور منظم از شهر فرانکفورت به فرودگاه و بالعکس وجود دارد.
پس از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم، بخش جنوبی این فرودگاه در اختیار ایالات متحده قرار گرفت و به پایگاه نیروی هوایی ارتش آمریکا تبدیل شد؛ اما در سال 2005 با خروج نیروهای نظامی از این فرودگاه، بخش جنوبی نیز در اختیار گروه فرودگاهی فراپورت قرار گرفت و اکنون فرودگاه فرانکفورت، کاملا به پروازهای هواپیمایی کشوری اختصاص دارد.
برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاههای کشور