فرودگاه اینچان پیشرفتهترین فرودگاه قاره کهن
المپیک 1988 در شهر سئول کرهجنوبی برگزار شد و به تبع آن، صدها هزار نفر از اقصی نقاط جهان برای تماشای بازیها، راهی این کشور شدند. بازتاب این میزبانی خوب کرهایها و حضور صدها خبرنگار حرفهای از رسانهای مختلف دنیا، موجب شد جهانیان با این سرزمین و پیشرفت شگرف مردمان آن در زمینههای مختلف آشنا شوند. این امر موجب شد سیل تجار و گردشگردان، از چهار گوشه دنیا به کره سرازیر شوند و بدیهی است در چنین شرایطی فرودگاه قدیمی گیمپو دیگر نمی توانست پاسخگوی افزایش ترافیک باشد. به همین دلیل برای کاستن از بار ترافیک این فرودگاه، و همچنین احداث فرودگاهی که مرکز ترافیک هوایی جنوب شرق آسیا باشد، ساخت فرودگاه جدید اینچان در دستور کار قرار گرفت و عملیات احداث آن، در نوامبر 1992 آغاز شد.
این فرودگاه، که ساخت آن 8 سال به طول انجامید، در زمینهای احیا شده از دریا و بین دو جزیره یانگجانگ و یانگیو احداث شد. فرودگاه بینالمللی اینچان، که در مارس 2001 به طور آزمایشی افتتاح گردید، ششماه به همین منوال فعالیت کرد. در ابتدای کار، فرودگاه بینالمللی اینچان با مشکلات متعددی مواجه بود مهمترین آن، مربوط به سامانه هندلینگ بار بود. نقص این سامانه پیشرفته، که یکی از ویژگیهای منحصر به فرد و نقطه قوت این فرودگاه به حساب می آید، در همان دوران فعالیت آزمایشی مشخص شد؛ اما کارشناسان نتوانستند نقص آن را به موقع برطرف کنند و به همین دلیل، در زمان افتتاح رسمی این فرودگاه، این سامانه به صورت نیمهاتوماتیک کار میکرد .
فرودگاه بینالمللی اینچان که، در کمتر از یک دهه فعالیت، به افتخارات فراوانی در سطح بینالمللی دست یافته است، از لحاظ بهرهگیری از فنآوری روز دنیا، پیشرفتهترین فرودگاه قاره کهن است. دیدگاه مدیران این فرودگاه مبنی بر لزوم همگامی با دستورالعملهای ایکائو، و از طرفی وقوع ماجرای موسوم به 11 سپتامبر، موجب شد این فرودگاه از همان ابتدای فعالیت خود در سال 2001، به پیشرفتهترین تجهیزات امنیت فرودگاهی مجهز گردد. واقع شدن در جنوبشرق آسیا و شیوع بیماریهای واگیردار در این منطقه نیز موجب شد تجهیزات و امکانات بسیار پیشرفتهای برای قرنطینه انسانی و کلینیک پزشکی شبانهروزی این فرودگاه تهیه گردد .
فرودگاه بینالمللی اینچان (IIA)، که در سطح بینالمللی با کدهای شناسایی ICN (یاتا) و RKSI (ایکائو) شناخته میشود، بزرگترین فرودگاه کرهجنوبی و یکی از بزرگترین فرودگاههای آسیاست. این فرودگاه در سه سال اخیر از دیدگاه انجمن بینالمللی فرودگاهها، (ACI)، بهترین فرودگاه جهان معرفی شد و در رتبهبندی سال جاری موسسه معتبر اسکای تراکس نیز پس از فرودگاه هنگ کنگ و چانگی سنگاپور، در جایگاه سوم قرار گرفت. فرودگاه بینالمللی اینچان، همچنین یکی از سه فرودگاه معروف دنیاست که از دیدگاه اسکای تراکس شایسته عنوان « 5 ستاره » شناخته شده است، عنوانی که غیر از این فرودگاه، فقط در اختیار فرودگاههای هنگکنگ و چانگی سنگاپور است .
این فرودگاه، که مرکز حمل و نقل هوایی و هاب کارگوی جنوب شرق آسیا ست، در غرب شهر اینچان و در جزیره یانگجانگ – یانگیو قرار گرفته است که از اتصال جزایر یانگجانگ و یانگیو تشکیل شده است. این دو جزیره پیش از احداث فرودگاه، جدای از یکدیگر بودند؛ اما با آغاز عملیات ساخت فرودگاه، زمینهای بین این دو جزیره احیا شد و در نتیجه، جزایر مذکور به یکدیگر متصل شدند. فرودگاه بینالمللی اینچان از طریق یک بزرگراه به خاک چین متصل است. این بزرگراه، همچنین، فرودگاه اینچان را به فرودگاه گیمپو متصل میسازد که هماکنون برای پروازهای داخلی و پرواز به فرودگاه هانیدای ژاپن و شانگهای چین استفاده میشود.
ساخت فرودگاه بینالمللی اینچان در 4 فاز پیشبینی شده است:
در فاز نخست، ظرفیت مسافری این فرودگاه سالانه 30 میلیون نفر و ظرفیت کارگوی آن یک میلیون و 700 هزار تن در نظر گرفته شده بود. در این فاز، دو باند موازی، ترمینال مسافری به وسعت 496 هزار مترمربع، برج مراقبت، ساختمان ستادی، مرکز حمل و نقل، مرکز عملیات یکپارچه، سه ترمینال کارگو، مرکز بین المللی تجاری و دفتر نمایندگی دولت کرهجنوبی احداث شد .
فاز 2، که عملیات عمرانی آن از سال 2002 آغاز گردید، طبق زمان بندی، باید در ماه دسامبر 2008 پایان مییافت؛ اما به دلیل برگزاری بازیهای المپیک پکن در ماه اوت 2008، تغییراتی در زمانبندی ایجاد شد و کارهای عمرانی این فاز در ژوئیه همین سال پایان یافت. در فاز2، همچنین، باند سوم فرودگاه به طول 4000 متر احداث شد و عملیات ساخت سالن انتظار 16.5 هکتاری نیز به پایان رسید. این سالن از طریق دو گذر موازی 875 متری به ترمینال مسافری اصلی متصل است. در این فاز، یک ترمینال کارگوی 13 هکتاری نیز به مجموع اضافه شد که این اقدامات، ظرفیت فرودگاه را به 410 هزار پرواز، 44 میلیون مسافر و چهار میلیون و 500 هزار تن کارگو در سال افزایش داد. در طول فاز 2 تعدادی تجهیزات پیشرفته نیز برای بخشهای مختلف خریداری شد .
در این میان، برنامه کاری فاز 3، به دلیل برخی تغییرات، هنوز مشخص نیست؛ گرچه ساخت دو سالن انتظار مسافری، و احداث ترمینال مسافری جنوبشرق فرودگاه قطعی شده است .
فاز چهارم نیز، که فاز نهایی ساخت فرودگاه است، در سال 2020 پایان خواهد یافت. با تکمیل این فاز فرودگاه دارای دو سالن انتظار مسافری، چهار سالن انتظار اقماری، 128 گیت، و چهار باند موازی خواهد شد و ظرفیت مسافری فرودگاه تا 100 میلیون نفر، و ظرفیت کارگوی آن تا هفت میلیون تن کالا افزایش خواهد یافت .
فرودگاه بینالمللی اینچان، که از لحاظ ترافیک مسافری ششمین فرودگاه آسیا و یازدهمین فرودگاه جهان محسوب میشود، از لحاظ ترافیک کارگو و فریت در جایگاه پنجم جهان قرار دارد. این فرودگاه که سالهای فعالیت آن از عدد انگشتان دست تجاوز نمی کند، در این مدت کوتاه به افتخارات فراوانی دست یافته است که از مهمترین آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
در سال 1998، یعنی 3 سال پیش از افتتاح فرودگاه، فرودگاه بینالمللی اینچان موفق شد در بخش خدمات و عمران فرودگاهی، گواهینامه ایزو دریافت کند. از سال 2002، به مدت سه سال متوالی، فرودگاه اینچان موفق شد از دیدگاه یاتا و انجمن بینالمللی فرودگاهها، بهترین فرودگاه جهان لقب گیرد. در سال 2006، این فرودگاه بینالمللی موفق شد در نظر سنجی یاتا، در صدر فرودگاههای جهان قرار گیرد. در همین سال توانست جایزه گردهمایی کیفیت خدمات فرودگاهی را، که در آن سال برای اولین بار برگزار میشد، به خود اختصاص دهد. در سال جاری میلادی نیز این فرودگاه موفق شد برای سومین سال متوالی، عنوان بهترین فرودگاه جهان از دیدگاه انجمن بینالمللی فرودگاهها، به خود اختصاص دهد. گفتنی است شرکت فرودگاههای کشور با فرودگاه بینالمللی اینچان تفاهم نامه همکاری امضا کرده است و در همین راستا مدیرعامل این فرودگاه در بهمن 1385، در راس هیاتی بلندپایه به ایران سفر کرد .
برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاههای کشور