فرودگاه سیدنی پر ترافیکترین فرودگاه استرالیاست
فرودگاه بینالمللی سیدنی در استرالیا به نام فرودگاه "کینگز فورد اسمیت" معروف است و در سطح بینالمللی با کدهای SYD (یاتا) و YSSY (ایکائو) شناخته میشود.
این فرودگاه، بزرگترین فرودگاه سیدنی و هاب شرکتهای هواپیمایی معتبر جهان به شمار میرود. فرودگاه مذکور، که در حومهی شهر سیدنی قرار دارد، یکی از معدود فرودگاههای قدیمی جهان است که از زمان افتتاح تاکنون، بدون تعطیلی به مسافران و شرکتهای هواپیمایی خدمات ارائه داده است. این فرودگاه پر ترافیکترین فرودگاه استرالیاست که در سال ۲۰۰۳ میلادی، ۲۸امین فرودگاه پرترافیک جهان لقب گرفت، اما این موفقیت در سالهای بعد تکرار نشد و در سالهای اخیر، فرودگاه بینالمللی شهر سیدنی هرگز نتوانست در میان ۳۰ فرودگاه برتر جهان جای گیرد. در سال ۲۰۰۷، بیش از ۳۱ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر مسافر از این فرودگاه جابجا شدند و در حدود ۲۹۰ هزار و ۳۴۶ نشست و برخاست هواپیما در این فرودگاه گزارش شد که این آمار، برای این فرودگاه بزرگ، آمار جالبی محسوب نمیشود.
به رغم اینکه فرودگاه سیدنی پر ترافیکترین فرودگاه استرالیاست، مساحت آن از کلیهی فرودگاههای بزرگ استرالیا کمتر است. فرودگاه سیدنی در سال ۲۰۰۲ به مدت ۹۹ سال به بخش خصوصی واگذار شد و هم اکنون به دست "شرکت مادر تخصصی کراس ایر پورت" اداره میشود. این فرودگاه دارای سه باند است که دو باند آن "شرقی- غربی" است و باند دیگر "شمالی-جنوبی" است. ارتباط با فرودگاه از طریق جاده و سامانهی قطار شهری امکانپذیر است. شبکهیقطار شهری به مسافرانی که توشهی همراه زیادی دارند، خدمات ارائه نمیکند.
در سال ۱۹۵۳، که به تدریج فعالیت فرودگاه رونق بیشتری میگرفت، این فرودگاه به افتخار هوانورد معروف استرالیایی، "کینگز فورد اسمیت" ، به اسم وی نامگذاری شد.در آن زمان، در اطراف باند تعدادی نهرهای کوچک وجود داشت که به تدریج خاکریزی و تسطیح شدند و جالب اینکه باندهای امروزی بر روی همان نهرها قرار دارند. در دههی ۶۰ سدهی ۲۰ میلادی، با افزایش ترافیک مسافری، نیاز به ایجاد یک فرودگاه بینالمللی در سیدنی بیش از پیش احساس شد. به همین دلیل در سال ۱۹۶۶ عملیات ساخت اماکن و ابنیهی مدرن در این فرودگاه آغاز شد و ترمینال جدید فرودگاه سیدنی در سوم می ۱۹۷۰ رسما به دست ملکه الیزابت دوم افتتاح شد.
۴ اکتبر سال ۱۹۷۰ یکی از روزهای فراموش نشدنی تاریخ فعالیت این فرودگاه است. در این روز برای اولین بار یک فروند جامبو جت، متعلق به شرکت هواپیمایی پانآمریکن، در این فرودگاه به زمین نشست. فرود بوئینگ ۷۴۷ (جامبوجت) در این فرودگاه، که تا دو سال پیش غول پیکرترین هواپیمای جهان به شمار میرفت، به نقطهی عطفی در تاریخ فعالیت این فرودگاه تبدیل شد و موجب رونق بیش از پیش این فرودگاه گردید. در دههی ۷۰ میلادی، باند "شمالی –جنوبی" توسعه یافت و به یکی از بزرگترین باندهای فرودگاهی نیمکرهی جنوبی کرهی زمین تبدیل شد.
ترمینال بینالمللی این فرودگاه نیز در تاریخ ۱۹۹۲ به بهرهبرداری رسید. این ترمینال در مدت ۱۶ سال فعالیت، بارها مورد ترمیم، بازسازی و نوسازی قرار گرفته است. طرح ۲۰ سالهی توسعه این ترمینال نیز از سال ۲۰۰۵ آغاز شده است و در سال ۲۰۲۵ به پایان خواهد رسید. تا دههی ۶۰، این فرودگاه فقط دو باند متقاطع داشت که این امر محدودیتهایی را برای پرواز هواپیماها به وجود میآورد.
به همین دلیل طرح ساخت باند سوم، همواره مطرح بود که سرانجام این طرح، اجرایی شد و باند سوم به موازات باند "شمالی- جنوبی" احداث گردید. ساخت باند سوم، به رغم کاهش برخی مشکلات، تبعات دیگری داشت؛ چرا که ساخت باند ذکر شده موجب افزایش ترافیک، و به تبع آن، افزایش آلودگی صوتی شود و به همین دلیل ساکنان اطراف فرودگاه خواهان محدودیت پروازهای این فرودگاه شدند. این فرودگاه دارای سه ترمینال است.
برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادر تخصصی فرودگاه های کشور