تاریخچه فرودگاهها (قسمت آخر)
در اواخر دهه 1930 ، در اروپا با راهاندازی شبکههای کنترل جادهها، پروازها توسط بریتانیای کبیر، آلمان، فرانسه و هلند به خوبی سازماندهی میشد. ساختمان ترمینال فرودگاهها نیز بسیار با شکوه و اغلب بر اساس جدیدترین شیوههای دکوراسیون آن روزها طراحی میشدند.
آمریکا با داشتن نیروهای مجرب بسیاری در زمینه هوا و فضا از جمله چارلز لیندبرگ، ویلی پست و املیا ارهارت که در نبردهایی حماسی شرکت داشتند، بسیار به روند پیشرفت هوانوردی یاری رساند. اما با این حال این امر همیشه به این شکل نبود و با اینکه پروازهای هوایی در ایالات متحده آمریکا بسیار سرسختانهتر از اروپا آغاز گردید، اما تحولات هوانوردی به معنای واقعی سیر و سفر در آمریکا، از اروپا پس ماند. یکی از علتهایی که میتوان برای این رخداد برشمرد، وجود ایالات جداگانه در آمریکا است. شهرهای بزرگ و اصلی با مسافتهای بسیار دوری از یکدیگر گسسته و شهرهای کوچک به وسیله فرودگاههای کوچک و ناامن آن روزگار به یکدیگر پیوستند. در آن زمان حتی به حمل و نقل هوایی کالا نیز به عنوان جایگزینی سودمند و مناسب برای حمل و نقل با قطار نگریسته نمیشد. امکانات پرواز در آمریکا، اغلب به شکل یک آرزو باقی میماند، 15 سال پس از نخستین پرواز برادران رایت، در تمامی پهنای این سرزمین تنها سیزده فرودگاه شهری به وجود آمد. در واقع، از میان 44 تکهزمین قابل پرواز در آمریکا که به دولت وابسته بود، 28 تکهزمین تنها به میدان بازی گلف اختصاص پیدا کرد.
در قرن بیستم میلادی راهاندازی یک سرویس پست هوایی و معمولی در آمریکا نیازمند شبکهای بود که خلبانان بتوانند از آن طریق دوباره سوختگیری کرده، نامهها را گردآوری نموده و آن را به مقصد برسانند. اما برای خلبانان پست هوایی یافتن مسیر در کرانههای این این سرزمین گسترده در شب دشواریهای فراوانی در برداشت. چرا که آنان ناچار بودند محمولههای پستی را در تاریکی هوا نیز به مقصد برسانند. از این رو در سال 1923، اداره پست ایالت متحده آمریکا، نخستین مسیر هوایی نورانی بین شیکاگو و شاین و یک سال پس از آن نیز سرویسهای پستی شبانه را برپاساخت. سرانجام تمامی جادههای خاکی آمریکا و همچنین بسیاری از فرودگاههایی که گسترش پروازهای پست هوایی را آغاز کرده بودند با رشتههایی از چراغهای چشمکزن، نورانی گردیدند. ساخت باندهای فرودگاهی سیندر و پارکینگهای هواپیمایی بتونی آغاز و برای آنها نورافکن کار گذاشته شد. اما نور دایمی باند فرودگاه هنگامی نصب گردید که هواپیماها برای خیزگرفتن در باد مخالف جهت حرکتشان به قدر کافی قدرتمند شده بودند.
افزون بر این، تسهیلات مربوط به مسافران و ساختمان فرودگاهها در هر دو سمت اقیانوس اطلس گسترش یافت. بسیاری از آنان، طرح ترمینالهای اصلی راهآهن را به یاد میآورند. چرا که به فرودگاههای مهم و اصلی، این اجازه داده شد که با استفاده از امکانات دیگری از جمله هتل و رستوران نیز کسب درآمد کنند.
اروپا هنگامیکه فرودگاه کریدون به نخستین فرودگاه در جهان که برای یافتن چراغهای چشمکزن، یک سیستم رادیویی بنیان نهاده بود تبدیل شد، جهش بزرگی به سمت تکنولوژی برداشت. کریدون با برپایی یک برج مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) که از طریق آن بتواند با سیستم رادیویی، مسیرها را به خلبان نشان دهد، نقش مهمی را در ایمنی راههای هوایی ایفا کرد. همچنین به ایجاد موسسههایی زمینی برای آموزش مهارتهایی که امروزه برای خلبانان امری عادی به شمار میآیند، کمک رساند.
مشکلات باند فرودگاه :
حتی در اواخر دهه 1930، سنگفرش شدن و هموار کردن باند فرودگاهها در هر دو سوی اقیانوس اطلس بهندرت پیش میآمد و بیشتر فرودگاهها مانند زمین چمن درو شده به شکل یک مین چمنی درو کرده باقی مانده بودند. کمبود شدید باند فرودگاه سنگفرش شده تاثیر غیرمنتظرهای بر تحولات سفرهای هوایی گذاشت. یک زمین چمن در شرایط آب و هوایی نمناک، کاملا خیس و بسیار نرم میشد و طبیعی است که هواپیمای بارگیری شده سنگین نمیتوانست فرود آید. مگر اینکه نخواهد در مسیرهای طولانی سفرکند. این مشکل در اروپا مشکل حاد و اساسی به شمار نمی رفت. چرا که بیشتر شهرها نسبتا با مسافتهای کوتاهی از یکدیگر قرار گرفته بودند. اما این مشکل هنگامی در اروپا شکل گرفت که کشورهایی همچون بریتانیا، فرانسه و هلند تصمیم گرفتند مسیرهای هوایی را به دورترین نقاط خارجی تحت امپراطوری خودشان بکشانند.
از آنجایی که هزینه ساخت فرودگاههای دایمی در نقاط دورافتاده جهان بسیار سنگین و سرسامآور بود، ساخت قایقهای پرنده تنها راهحل این مشکل به شمار میرفت. این وسیله نقلیه شکوهمند، قادر بودند مسیرهای هوایی را به هر قسمت غیرقابل دسترسی از جهان بپیمایند. شرکتهای هواپیمایی پکن امریکن و ایمپریال ساخت و استفاده گسترده از قایقهای پرنده را آغاز کردند. از پایان دهه 1930 به این سو، به خاطرتلاشهای فراوان این دو شرکت هواپیمایی به عنوان سالهای طلایی مسافرتهای هوایی یاد میشود. استفاده منطقی از قایقهای پرنده واقعا هیاهو برپاکننده بود. این وسیله در هر دریاچه، رودخانه و یا هر قطعهای از از در یا مورد استفاده قرار میگرفت و دیگر هیچگونه مشکلی برای کمبود باندهای فرودگاهی قابل دسترسی احساس نمیشد. شرکت پانامریکن، این مشکل را با ساخت ترمینالهای مرینایر در نیویورک و مرکز آن میامی برطرف ساخت. در بریتانیا، دریای ساوت همپتون تا پیش از زمان تعطیل شدن در سال 1947 به اصلیترین بخش ورودی برای سرویسهای قایق پرنده بدل شد. امروزه این قایق ها به ندرت به چشم میخورند.
برگرفته شده از ماهنامه داخلی شرکت مادر تخصصی فرودگاههای کشور
قسمت اول>> قسمت دوم >> قسمت سوم