استفاده از رادار در مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) (use of radrar in air traffic control 2)
ورود رادار به مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی)
در سال 1959 میلادی که میانگین پروازها در طول هفته در فرودگاههای ملبورن و سیدنی به بیش از 200 پرواز میرسید نیاز به وجود رادار احساس میشد. چرا که استانداردهای جدایی قبلی برای این فرودگاهها جوابگو نبود و بنابر این رادار را در این فرودگاهها در محدوده 40 ناتیکالمایلی نصب کردند تا کنترلرها یک تصویر مناسب از نشست و برخاست هواپیماها در محدوده 40 مایلی فرودگاه برای هدایت بهتر آنها داشته باشند.
در اوایل، اطلاعاتی که از این رادارها به دست میآمد فقط برای تایید موقعیت هواپیماها بود و جداییهای استاندارد قبلی بدون اینکه جداییها کاهش یابد اعمال می شد. ولی با گسترش رادارها نسل جدیدی از کنترلرها با نام کنترلرهای راداری تربیت شدند.
در محدوده 40 مایلی، این استانداردها برای تسریع در امر پرواز کاهش یافتند ولی در خارج از 40 مایلی که جدایی راداری اعمال نمیشد بدون تغییر باقی ماندند.
در حالت قدیمی بین دو هواپیمای همجهتی که اولی جلوتر و بالاتر باشد و اولی بخواهد ارتفاعش راکاهش دهد، موقعی که هواپیمای اولی ارتفاع هواپیمای دومی را قطع میکند باید حداقل 20 مایل فاصله باشد ولی این فاصله در کنترل رادارای به 5 مایل کاهش مییابد.
بعدها اکثر هواپیماها به دستگاه فاصله سنج DME مجهز شدند. که دستگاهی الکترونیکی است که براساس اصول رادار کار میکند و فاصله را براساس رقم به خلبان نشان می دهد.
DME=Distance Measuring Equipment
همچنین DME کار کنترلرها رادر تعیین موقعیت هواپیما بسیار آسان میکند.
همچنین وجود رادار در تقرب فرودگاهها باعث ایجاد یک تصویر از حرکت هواپیماها در اطراف فرودگاهها برای کنترلرها میشود. در صورتی که در صورت عدم وجود رادار اگر دو هواپیما برای نشستن به فرودگاهی نزدیک میشدند هواپیمای دومی نمیتوانست اقدام به تقرب کند تا اینکه هواپیمای اولی بنشیند. همچنین اگر دو پرواز میخواستند همزمان به یک مسیر با یک ارتفاع از فرودگاهی پرواز نمایند، هواپیمای دومی باید 10 دقیقه صبر میکرد تا اینکه بتواند به مسیر خود ادامه دهد. در حالی که با وجود رادار، کنترلرهای راداری این مشکلات را به راحتی و با اعمال 5 مایل جدایی پرواز بین هواپیماها حل میکنند.
اساسا رادار استفاده از فضاهای اطراف فرودگاه را بسیار اقتصادی میکند و تاخیر کمی به پروازها میدهد و همچنین موقعیت هواپیماها رابا دقت بسیار زیادی به کنترلرها نشان میدهد.
در سال 1961 اکثر کشورهای جهان با افزایش ترافیک پروازهایشان در اطراف فرودگاهها به اهمیت رادار پیبردند و اقدام به نصب رادارهایی با پوشش 160 ناتیکالمایل در اطراف فرودگاههای خود کردند. که آنتن این رادارها در هر دقیقه 5 بار به دور خود میچرخید، یعنی هر 12 ثانیه یک بار اطلاعات صفحه رادار بازسازی میشد.
امروزه رادراهای پیشرفته این 12 ثانیه را به 4 ثانیه کاهش دادهاند که در نتیجه میتوان جداییها استاندارد را حتی به 3 مایل نیز کاهش داد.
در رادارهای امروز که بر اساس SSR، (Secondary Surveillance Radar) کار میکنند، اطلاعات بیشتری همچون نام هواپیما، ارتفاع، سرعت و...به طور اتوماتیک به کنترلر نشان داده میشود که این اطلاعات روی هم Blip راداری نامیده میشود.
این امکانات کنترلرها را قادر میسازد تا به هواپیماها با بیشترین ایمنی ممکن سرویس دهند.
تهیه و ترجمه: مهندس رامین جوانکار
کنترلر برج مراقبت پرواز (کنترل ترافیک هوایی) فرودگاه تبریز
منبع: http://www.airwaysmuseum.com
قسمت اول>> قسمت دوم